Geçen akşam sahilde oturuyorum. Rüzgâr hafif. Rakının buzu tam kararında. Yan masadaki çocuk telefona eğilmiş maç izliyor. Dedim ki: “Evladım, bu yayın legal mi?” Hiç gözünü kaldırmadan: “Abi ben maçı izlemiyorum, arkadaş ekran paylaşmış.” dedi. İşte o an anladım: Bu memlekette kaçak yayın bitmez, sadece isim değiştirir. Eskiden anten vardı, sonra uydu çıktı, sonra internet…
Sabah yedi buçuk, balkona çıktım, elimde kahve, aşağıda kedi köpekle didişiyor, komşu kadın halıyı silkeliyor, ben de köşemde oturmuş burçları düşünüyorum. Kahve fiyatları da gökyüzü kadar yükseldi bu arada, onu da not düşeyim; bir paket kahve alırken artık dua ediyorum. Neyse, ben size gökyüzünden değil, balkondan bahsedeceğim bugün. Çünkü bir insanın sabah kahvesini nasıl içtiğine…
Kuşlar bile birbirine ters ötüyor bugün, trafiğe bakınca insanın içinden “bu yolların sonu nereye çıkar” diye sormak geçiyor ama yolun sonu belli; yine aynı trafik, yine aynı kavga. Ben bugün direksiyon başında değilim, otobüsün en arka koltuğuna kurulmuşum, pencereden dışarıdaki o kornalı senfoniyi izliyorum. İnsan dediğin, aslında arabasının içinde kendi iç dünyasının kopyasını sergiliyor abim….
Pazar sabahı. Rakı kadehi dün geceden masada unutulmuş, biraz da sararmış. Komşunun matkap sesiyle uyandım, pencereden bakıyorum; deniz çarşaf gibi ama benim kafamın içi, şu kiralar kadar karışık. Pazar sabahı uyanmak, hayata “erteleme” tuşuyla başlama sanatıdır abim. Ben masayı toparlamadan burçların pazar mesaisini izliyorum; işte sofranın başındakiler: ♈ Koç: Gün ağarmadan ayakta. Sanki pazar sabahı…
Bak güzel kardeşim, Haziran geldi diye herkes Ege kasabası hayali kuruyor ama Türkiye’nin gerçeği bellidir: O pazar günü, ısrarla girilen o kalabalık aile grubundan gelen “Hadi herkes pazar yemeğine, anan temizlik yaptı” mesajıyla o sofraya oturulacak. Kaçış yok. Gökyüzü bu ay tam bir pazar esnafı gibi çalışıyor. 14 Haziran’daki İkizler Yeniayı, o meşhur aile WhatsApp…
Şimdi eğri oturalım doğru konuşalım. Mayıs geldi diye herkes bir bahar havasına girdi ama gökyüzü öyle demiyor. 1 Mayıs’ta o Akrep Dolunayı tepemize doğduğunda, masadaki en acılı ezme gibi yakacak içimizi. Bu dolunay öyle “aman geçsin gider” denecek cinsten değil; gizli saklı ne varsa, mutfaktaki bulaşıktan yastık altındaki sırra kadar her şeyi ortaya dökecek. Şeffaflık…
Kuşlar bile birbirine ters ötüyor bugünlerde. Ben daha sabah ilk yudumu almadan anladım işi: Gökyüzü yine bir şeyler karıştırıyor. Şimdi bak… Mars dediğin gezegen normalde delikanlıdır. Çıkar, bağırır, çağırır, kavga eder, sonra unutur. Ama bu ay Mars’ı almışlar, Yengeç’e koymuşlar. Yani adam sinirli ama ağlayarak sinirleniyor. Böyle enerji mi olur? 🍋 “Gökyüzü Limon Sıkıyor, Sen…
Güneş ufaktan denize batmaya başladı, masada buz gibi beyaz peynir… Ama gökyüzünde işler pek bahar nezaketiyle ilerlemiyor. Mart geldi, kapıyı tekmeyle açtı. Ana Yemek Beklerken Gelen Acı Turşu 2 Mart’ta Mars Balık’a daldı; bizim cengaver oldu mu sana suyun içinde gölge boksu yapan bir şaşkın? 3 Mart’taki Başak tutulması ise gökyüzünün elimize bir büyüteç vermesi…
Şubat kapıya dayandı. Havada ne tam kış soğuğu var ne bahar umudu; tam bir araf ayı. Bir de üstüne şu vitrinler, televizyon reklamları kırmızı kalplerle, pırlanta yüzüklerle dolmaya başladı ya, içimdeki Ege köylüsü isyan ediyor. Kardeşim, sevgi dediğin şey takvim yaprağıyla, kredi kartı taksitiyle mi ölçülür? Ben burada, denize karşı demlenirken gökyüzüne bakıyorum da, yukarıda…
Evvveeeeeet, bir yılı daha devirdik. Kimimiz “bu sene kesin zengin oluyorum” dedi, kimimiz “o hayırsızı unuttum” diye kendini kandırdı. Şimdi elimizde ne var? Ocak ayının o ayazı ve Aralık’tan sarkan kredi kartı ekstreleri. Gökyüzü de aynen böyle bir havada; biraz puslu, biraz soğuk ama masaya oturunca her şeyi konuşacağız. 🍶 Venüs Balık’ta: Gönül İşleri Bu…
